ฉินโจวหนีซิ่งเถา (钦州坭兴陶) ในเมืองฉินโจว (钦州) เขตปกครองตนเองกวางสี (广西壮族自治区 ก่วงซีจ้วงจู๋จื้อจื้อชวี) ได้รับการยกย่องและถูกจัดให้เป็น 1 ใน 4 แหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่มีชื่อเสียงของจีน (中国四大名陶 จงกั๋วซื่อต้าหมิงเถา) ร่วมกับอี๋ซิง เจี้ยนสุ่ย และหรงชาง

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ พบว่า การทำเครื่องปั้นดินเผาในฉินโจวมีมาตั้งแต่ก่อนสมัยราชวงศ์ถัง แต่พัฒนาจนมีความประณีตมากขึ้นในสมัยถัง โดยมีหลักฐานสำคัญคือการค้นพบแผ่นจารึกดินเผา (宁道务陶碑 หนิงเต้าอู้เถาเปย) และป้านชาดินเผาจากสุสานสมัยราชวงศ์ถัง รัชศกไคหยวน (713–741) ซึ่งมีอายุอยู่ในปี ค.ศ.733 นี่แสดงให้เห็นว่าการผลิตภาชนะดินเผาในฉินโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า 1,300 ปี

อย่างไรก็ตาม หากนับประวัติการทำเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่โดยรวม การค้นพบแหล่งโบราณคดียุคหินใหม่ในฉินโจวบ่งชี้ว่า พื้นที่แห่งนี้มีการผลิตภาชนะดินเผามาแล้วราว 4,000–5,000 ปี แต่ยังไม่ใช่หนีซิ่งเถาในความหมายของเครื่องปั้นดินเผาที่รู้จักกันในปัจจุบัน

หนีซิ่งเถา (坭兴陶) เริ่มมามีชื่อเสียงในรัชสมัยเสียนเฟิง (咸丰) (1851–1861) ยุคชิง โดยบันทึกท้องถิ่นมีการระบุถึงช่างที่ชื่อว่า “หูเหล่าลิ่ว (胡老六)” ที่ได้พัฒนาการผลิตเครื่องปั้นดินเนื้อละเอียด โดยเริ่มจากอุปกรณ์สูบยาสูบขนาดเล็ก ก่อนจะขยายไปสู่ป้านชา แจกัน เครื่องเขียน และเครื่องใช้หัตถศิลป์อื่น ๆ จนได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว และทำให้คำว่า “หนีซิ่ง" (坭兴)” กลายเป็นชื่อเรียกเครื่องปั้นประเภทนี้ไปในที่สุด

ยุคที่รุ่งเรืองอย่างมากของหนีซิ่งเถาคือในสมัยถงจื้อ (同治) และ กวงซวี่ (光绪) ช่วงปลายราชวงศ์ชิง มีโรงงานและสำนักช่างที่ผลิตงานหนีซิ่งมากกว่า 40 แห่ง โดยช่างฝีมือจำนวนมากกระจุกตัวอยู่บริเวณ “อวี๋เหลียวเหิงเจีย (鱼寮横街)” ในเมืองฉินโจว ซึ่งหลายคนเรียกว่า ตรอกหนีซิ่ง (坭兴巷 หนีซิ่งเซี่ยง) หรือ ตรอกไปป์ยาสูบ (烟斗巷 เยียนโต่วเซี่ยง) เพราะที่นี่ผลิตทั้งไปป์ดินเผาและเครื่องปั้นหัตถศิลป์ควบคู่กัน โดยมีการจำหน่ายไปตามมณฑลต่าง ๆ ทั่วประเทศจีน และต่อมายังมีการส่งออกไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกา