ป้านเจี้ยนสุ่ย (建水壶) หรือที่ชาวจีนเรียกว่า ป้านเจี้ยนสุ่ยจื่อเถา (建水紫陶壶) เป็นหนึ่งในป้านชาที่มีประวัติยาวนานและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเป็นเครื่องปั้นดินเผาที่มีชื่อเสียงที่สุดของมณฑลยูนนาน

ในประวัติศาสตร์เครื่องปั้นของเจี้ยนสุ่ยมีคำกล่าวว่า “宋有青瓷 元有青花 明有粗陶 清有紫陶 (ซ่งโหย่วชิงสือ หยวนโหย่วชิงฮวา หมิงโหย่วชูเถา ชิงโหย่วจื่อเถา)” แปลความได้ว่า ซ่งมีเครื่องเคลือบเขียว หยวนมีเครื่องลายคราม หมิงมีเครื่องปั้นเนื้อหยาบ และชิงมีจื่อเถา ซึ่งข้อความนี้ต้องการแสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการของอุตสาหกรรมเครื่องปั้นเจี้ยนสุ่ยว่าดำเนินมาตลอดหลายศตวรรษ

แม้การทำเครื่องปั้นดินเผาในพื้นที่อำเภอเจี้ยนสุ่ย (建水县) จะมีหลักฐานย้อนหลังไปกว่า 3,500 ปี แต่เจี้ยนสุ่ยจื่อเถา (建水紫陶) ในรูปแบบที่เรารู้จักกันปัจจุบันเพิ่งเริ่มพัฒนาขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ชิง สมัยจักรพรรดิเต้ากวง (道光) (1821–1850) โดยต่อยอดจากการผลิตเครื่องปั้นพื้นบ้านที่มีมาก่อนหลายร้อยปี

ศูนย์กลางการผลิตอยู่ที่หมู่บ้านหว่านเหยา (碗窑村 หว่านเหยาชุน) หมู่บ้านแห่งนี้ทำเครื่องปั้นดินเผาต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งจนถึงราชวงศ์หยวน โดยหลักฐานที่ค้นพบคือเตามังกรรวมถึงเศษภาชนะโบราณจำนวนมาก ที่นี่จึงถูกยกให้เป็นแหล่งกำเนิดของเจี้ยนสุ่ยจื่อเถา

งานเจี้ยนสุ่ยจะมีเงื่อนไขในการผลิตอย่างหนึ่ง ก็คือ ผิวมันแบบไม่เคลือบ (无釉磨光 อู่โย่วโม๋กวง) โดยงานเจี้ยนสุ่ยจะไม่ใช้น้ำเคลือบ หลังเผาเสร็จจะนำมาขัดหลายขั้นตอนจนผิวเรียบมันเงาจนสะท้อนแสง นั่นจึงทำให้มีคำยกย่องว่า “坚如铁 明如水 润如玉 声如磬 (เจียนหรูเถี่ย, หมิงหรูสุ่ย, รุ่นหรูอวี้, เซิงหรูชิ่ง)” หรือแปลความได้ว่า “แข็งดุจเหล็ก ใสดุจสายน้ำ ละมุนดุจหยก และเสียงกังวานดุจหินชิ่ง”

จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เจี้ยนสุ่ยจื่อเถาเป็นที่รู้จักในระดับประเทศเกิดขึ้นในปี 1953 เมื่อผลงานหลายชิ้นได้รับคัดเลือกให้นำไปจัดแสดงในงานหัตถกรรมแห่งชาติ ณ กรุงปักกิ่ง และได้รับเสียงชื่นชมอย่างกว้างขวาง จากนั้นเจี้ยนสุ่ยจื่อเถาจึงได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 4 แหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาชื่อดังของจีน (中国四大名陶 จงกั๋วซื่อต้าหมิงเถา) ร่วมกับ อี๋ซิง ฉินโจวหนีซิ่ง และหรงชาง

และต่อมาในปี 2008 เทคนิคการเผาเจี้ยนสุ่ยจื่อเถาก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับชาติของจีน